دیدار چگونه شکل گرفت؟

شکل‌گیری شبکه حمایتی

یک مشکل مشخص، به یک شبکه اجتماعی گسترده‌تر تبدیل شد

پیش از جنبش «زن، زندگی، آزادی»، کاهش شدید ارزش ریال در مدت کوتاهی بسیاری از دانشجویان بین‌المللی ایرانی را ناگهان با فشار مالی جدی روبه‌رو کرد.

یکی از دانشجویان ایرانی پیش‌تر با دانشگاه صحبت کرده بود تا شرایط خاص دانشجویان ایرانی در نظر گرفته شود. از همان‌جا من هم بیشتر وارد موضوع شدم.

کم‌کم دانشجویان بین‌المللی ایرانی را یکی‌یکی پیدا کردم، با آن‌ها ارتباط گرفتم و آن‌ها را به یکدیگر وصل کردم. چیزی که برای حل یک مشکل مشخص آغاز شده بود، به‌تدریج به یک شبکه حمایتی گسترده‌تر تبدیل شد.

کمک‌ها به یک حوزه محدود نبود و بسته به نیاز هر فرد می‌توانست شامل این موارد باشد:

• امور اداری دانشگاه و ارتباط با نهادهای دانشگاهی
• مشکلات مالی و درخواست تخفیف، معافیت یا کاهش شهریه
• اتصال دانشجویان به خدمات و منابع دانشگاه
• همراهی در مسائل تبعیض یا مشکلات محیط دانشگاه
• مسائل مربوط به کار و زندگی روزمره در کانادا
• مسائل خانوادگی یا شخصی
• پیدا کردن منابع درمانی یا اجتماعی مناسب
• حضور و حمایت در دوره‌های دشوار
• کمک تحصیلی وقتی رشته دانشجو به حوزه تخصصی من نزدیک بود
• و گاهی فقط گوش دادن، وقتی کسی نیاز داشت احساس کند تنها نیست

برای من، این دیگر فقط یک گروه دانشجویی نیست. حتی امروز اگر به‌طور اتفاقی با یک دانشجوی ایرانی یا تازه‌وارد جدید آشنا شوم، معمولاً سعی می‌کنم او را به این شبکه وصل کنم تا بتواند از تجربه و اطلاعات جمعی استفاده کند و مجبور نباشد همه‌چیز را از صفر و به‌تنهایی یاد بگیرد.

کمک را به نفر بعدی برسان

اصل مهمی که فرهنگ این شبکه را شکل داد

از همان ابتدا، هر وقت کسی می‌خواست بابت کمکی که دریافت کرده بود از من تشکر کند، به او می‌گفتم لازم نیست در مقابل کاری برای من انجام بدهد.

می‌گفتم هزینه دریافت این کمک ساده است: روزی که فرد دیگری به کمک او احتیاج داشت، او هم به آن فرد کمک کند.

سعی کردم همین فرهنگ را در شبکه دانشجویی هم جا بیندازم. امروز چیزی که شاید حتی از خود شکل‌گیری شبکه برایم ارزشمندتر است، این است که اعضای آن فقط دریافت‌کننده کمک نیستند.

بسیاری از آن‌ها آماده‌اند به شخص دیگری کمک کنند — گاهی حتی به کسی که نه دوستشان است، نه هم‌رشته‌شان و نه حتی هم‌زبانشان.

این شبکه به فضایی تبدیل شده که در آن افراد تجربه، اطلاعات، زمان، ارتباطات و حمایت عملی خود را با یکدیگر تقسیم می‌کنند و کمک را از یک نفر به نفر بعدی می‌رسانند.

من واقعاً به این شبکه و آدم‌هایی که آن را ساخته‌اند افتخار می‌کنم.

چرا دیدار

دادن یک ساختار پایدارتر به فرهنگ همیاری

با گذشت زمان، کمک‌های فردی چیز بزرگ‌تری را نشان دادند: یک جامعه از قبل دانش، تجربه، مهارت، ارتباط و منابعی در خود دارد که وقتی به یکدیگر متصل می‌شوند بسیار قدرتمندتر می‌شوند.

دیدار تلاشی است برای رشد دادن این ارتباط‌ها: فضایی که افراد بتوانند هنگام نیاز حمایت پیدا کنند، وقتی توانش را دارند مشارکت کنند، فرهنگ و حافظه را حفظ کنند، یاد بگیرند، خلق کنند و حضور فعال‌تری در جامعه داشته باشند.

هدف این نیست که یک نفر در مرکز همه نیازها قرار بگیرد. هدف ساختن ساختارهایی است که در آن دانش، حمایت و ارتباط بتواند گردش کند؛ به‌گونه‌ای که کسی که امروز کمک دریافت می‌کند، فردا بتواند منبع حمایت برای شخص دیگری باشد.